Bemiddelingsdiensten voor minderjarigen en bemiddeling bij GAS: knelpunten en bedenkingen

De wet van 13 mei 1999 tot invoering van de gemeentelijke administratieve sancties verleent de gemeenten de bevoegdheid om administratieve sancties te stellen op de overtredingen van gemeentelijke reglementen en verordeningen gericht op de bestrijding van openbare overlast en (kleine) criminaliteit. Met de wet van 17 juni 2004 tot wijziging van de nieuwe gemeentewet kreeg de gemeenteraad de opdracht voor deze inbreuken te voorzien in een verplichte bemiddelingsprocedure voor minderjarige daders vanaf de leeftijd van 16 jaar op het tijdstip van de feiten. De gemeenten beschikken in principe over een grote vrijheid om inhoud te geven aan dit bemiddelingsproces. Gemeenten moeten enkel het doel van de bemiddeling voor ogen houden, namelijk de vergoeding of het herstel van de schade .
Voor bemiddeling met minderjarigen wordt er gedacht aan organisaties die in de loop der jaren een grote expertise op het vlak van herstelbemiddeling met minderjarigen hebben opgebouwd . In casu gaat het dan over de bemiddelingsdiensten voor minderjarigen die in elk gerechtelijk arrondissement werken onder mandaat van het parket of de jeugdrechtbank en voornamelijk gesubsidieerd worden door de Vlaamse Gemeenschap.
We gaan in deze bijdrage na of de mogelijkheid bestaat dat deze bestaande bemiddelingsdiensten voor minderjarigen zich ook toeleggen op de bemiddeling in het kader van de gemeentelijke administratieve sancties (GAS). We stuiten op enkele bedenkingen en valkuilen wanneer we een mogelijke vraag tot bemiddeling in het kader van GAS toetsen aan het uitgangspunt, de selectiecriteria en de werkingsprincipes bij herstelbemiddeling die gehanteerd worden door deze bemiddelingsdiensten.