Biografische nota

Veertig jaar geleden kwam de jonge dichter Jan de Roek (1941-1971) om bij een verkeersongeval. Hij was toen nauwelijks dertig en stond op het punt zijn gedichten uit te geven onder de titel 'Jeunesse dorée' en een lang essay onder de titel 'De schone kleren van de keizer'. Hij had toen al een hele carrière achter de rug in allerlei tijdschriften en vrijzinnige kringen, onder meer aan de Vrije Universiteit Brussel, waar hij studeerde en assistent werd. De Roek was gespecialiseerd in de poëzie van Hugo Claus en mocht een resem dichters - zoals Eddy van Vliet, Patrick Conrad, Henri-Floris Jespers en Michel Bartosik - tot zijn vrienden rekenen.

Goed dertig jaar na de editie van zijn Verzamelde gedichten en Verzamelde essays (Pink Editions & Productions, 1980), zijn de belangrijkste gedichten en essays van De Roek weer beschikbaar. Het boek is bovendien aangevuld met een dubbele cd, waarop de dichter onder meer excerpten uit 'Jeunesse dorée' voordraagt. De lezer kan nu opnieuw met de verzen kennis maken die van De Roek een cultfiguur maakten in de lijn van andere vroeggestorven dichters, van Hans Lodeizen over Jotie T'Hooft tot Jeroen Mettes:

Mijn vriend,
hij was de tamboerijn,
de luit en de klaroen,
de hondsroos
en de stokroos,
de sneeuwwilg,
het trilgras,
de vroege regen
en de zilvermeeuw;
hij was mijn vriend.


'Samen met Pernath is de eveneens jong gestorven De Roek bepalend geweest voor de krachtige doorwerking van het experimentele paradigma.' - Dirk van Bastelaere e.a., Hotel New Flandres (2008)