Continue diepe sedatie bij patiënten die thuis sterven. Hoe gaan huisartsen hiermee om?

Achtergrond
Huisartsen gebruiken in toenemende mate palliatieve sedatie aan
het levenseinde van hun patiënten. Deze studie onderzocht de
kenmerken van een specifieke vorm van palliatieve sedatie, namelijk
'continue diepe sedatie tot aan het overlijden' bij patiënten die thuis
sterven.

Methode
In 2005-2006 werd een grootschalig follow-back mortaliteitsonderzoek
verricht in een representatief netwerk van Belgische
huisartsenpeilpraktijken. Van de 415 geregistreerde niet-plotse
overlijdens thuis identificeerden we 31 door huisartsen gerapporteerde
gevallen van continue diepe sedatie tot aan het overlijden.
Huisartsen werden in een persoonlijk gesprek bevraagd over
patiëntkenmerken, het besluitvormingsproces en de kenmerken
per geval.

Resultaten
Er werden 28 interviews afgenomen (responsgraad 28/31).
Negentien patiënten hadden kanker en evenveel patiënten leden
aanhoudend en ondraaglijk. Pijn was de voornaamste indicator voor
continue diepe sedatie (15 gevallen). In 6 gevallen was de patiënt
wilsbekwaam, maar niet betrokken bij de besluitvorming; familieleden
en zorgverleners waren dat in respectievelijk 23 en 18 gevallen wel.
In 21 gevallen werden benzodiazepines gebruikt. Tijdens de sedatie
ontwaakten 11 van de 28 patiënten, meestal door onvoldoende
medicatie. In 13 gevallen gaf de huisarts toe dat het deels of expliciet
de bedoeling was om de dood van de patiënt te versnellen.

Besluit
Continue diepe sedatie tot aan het overlijden in de thuissituatie
wordt in België meestal toegepast bij patiënten die ondraaglijk
lijden. Wilsbekwame patiënten zijn niet steeds betrokken bij de
besluitvorming, terwijl in de meeste gevallen de familie dat wel is.