De Rol van de Geschiedenis van de Sterrenkunde in het Wetenschapshistorisch Onderwijs

Dit essay brengt een kort overzicht van de opzet van een onderdeel van de cursus Geschiedenis van de Fysica, een verplicht vak in de opleiding tot Master in de Fysica aan de Vrije Universiteit Brussel. Dit onderdeel van de cursus slaat op de kosmologieen van de Oudheid, de sterrenkundige ontwikkelingen (in het bijzonder de sterrenkunde van Aristarchus en Ptolemeus), de transitie van het geocentrisch naar heliocentrisch wereldbeeld tijdens de Renaissance, en de belangrijke experimentele ontdekkingen van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw. Daarbij wordt vooral het accent gelegd op het concept bewijsbaarheid, en op het aspect data - in het bijzonder experimentele nauwkeurigheid als aandrijver/katalysator van wetenschappelijke vooruitgang. Ook de toevalsfactor bij ontdekkingen wordt toegelicht. Dit gebeurt via de analyse van historische meetgegevens.

Een pleidooi wordt gehouden voor het invoeren van een cursusonderdeel Geschiedenis van de Sterrenkunde binnen het kader van een ruimer opgevatte cursus Geschiedenis van de Wetenschappen.