“Only the lonely?!” Challenging stereotypes on loneliness among older people

Wereldwijd is er een groeiende aandacht voor eenzaamheid, vooral met een focus naar de oudere populatie, zowel vanuit de publieke als beleidssector (Fried et al., 2020). Individuen zijn kwetsbaar voor eenzaamheid in hun latere levensjaren door blootstelling aan verschillende verlieservaringen, zoals het verlies van vrienden of een partner door overlijden, verslechtering van de gezondheid en andere negatieve levensgebeurtenissen (Vozikaki et al. 2018). Ouderdom wordt daarom vaak geassocieerd met verhoogde eenzaamheid (CohenMansfield et al. 2016), echter, niet alle oudere volwassenen ervaren eenzaamheid (Newall et al., 2013). Eenzaamheid blijkt een belangrijke risicofactor te zijn voor diverse negatieve uitkomsten in het latere leven. Een scoping review gaf bijvoorbeeld aan dat geestelijke gezondheid met een focus op depressie, maar ook cardiovasculaire gezondheid één van de meest onderzochte negatieve gezondheidsuitkomsten van eenzaamheid zijn (Courtin & Knapp, 2017). Verder leidt eenzaamheid tot negatieve gezondheidsuitkomsten zoals morbiditeit (Victor et al., 2005), suïcidaliteit (Schinka et al., 2012), mortaliteit (Courtin & Knapp, 2017; Luo et al, 2012; Holwerda et al, 2012), achteruitgang in fysieke gezondheid (Courtin & Knapp, 2017), cognitie (Ayalon et al., 2016; Courtin & Knapp, 2017) en kwetsbaarheid (Davies et al., 2021). Eenzaamheid kan ook leiden tot een verminderd welbevinden (Courtin & Knapp, 2017; Kearns et al., 2015; Park et al., 2020; Patel et al., 2019). Het uitbreiden van onze kennis met betrekking tot eenzaamheid op latere leeftijd, wordt hierdoor belangrijk. Ondanks dat er al een uitgebreide kennis is over de rol van negatieve levensgebeurtenissen op eenzaamheid op latere leeftijd (bijvoorbeeld, Cohen-Mansfield et al., 2016; Vozikaki et al. 2018), is het even cruciaal om de rol van vroege levensgebeurtenissen op eenzaamheid in het latere leven te onderzoeken. Recent is er beperkte aandacht voor kwalitatief onderzoek naar eenzaamheid met een levensloopbenadering (Tiilikainen & Seppänen, 2017). Het onderzoeken van de huidige omstandigheden en condities van ouderen (zoals eenzaamheid) zonder aandacht voor de voorgaande levensloop zal de genuanceerde ervaringen van eenzaamheid immers verwaarlozen (Merz & De Jong Gierveld, 2016; Nicolaisen & Thorsen, 2014). Dit doctoraatsonderzoek beoogt een bijdrage te leveren aan de huidige debatten over eenzaamheid op latere leeftijd, door een levensloopperspectief toe te voegen. Vijf verschillende studies werden uitgevoerd om relevantie toe te voegen aan het hoofdonderzoeksdoel: Hoe kunnen we debatten en stereotypen over eenzaamheid bij oudere volwassenen nuanceren, aan de hand van een levensloopperspectief?