DESIRE beoefent kritisch-academisch onderzoek naar de politiek-democratische aard van sociale processen en de discursieve dimensies van deze processen. Cruciaal voor DESIRE's focus is de studie van machtslogica's, hoe machtsstrategieën, en verzet tegen deze machtsstrategieën, ontwikkelend worden en hoe betekenis intervenieert in deze machtslogica's, strategieën en strijden. Deze klemtoon impliceert dat binnen DESIRE het politieke op een brede manier wordt gedefinieerd - als de ontologische dimensie van sociale strijd en conflict - en niet beperkt wordt tot specifieke geïnstitutionaliseerde vormen. DESIRE's interessesferen bevatten dan ook de vele maatschappelijke velden waar betekenis wordt geproduceerd en circuleert, inclusief het mediaveld, het veld van de culturele instituties (inc. musea, erfgoed, theater) en het politieke veld. Binnen deze interessesferen analyseert DESIRE de rol van het discursieve, gegrond in de idee dat betekenisprocessen een politieke dimensie hebben, doordat ze onze realiteiten in altijd particuliere manieren definiëren. Dit leidt soms tot een hegemonische orde, soms tot erg instabiele strijden van contestatie en verzet. DESIRE's focus op het discursieve, en de vele locaties van het discursieve (taal, tekst, geluid, beeld, architectuur, ruimte, ...) is steeds gegrond in contextualiserende reflecties over het materiële, het structurele, het emotionele en het vrije. Om de discursieve dimensies van machtslogica's te bestuderen wordt een veelheid aan methoden gebruikt, waaronder kritische discoursanalyse, visuele analyse, retorische analyse, discours-theoretische analyse en narratieve analyse. DESIRE heeft één directeur, Nico Carpentier, en twee co-directeurs, Benjamin De Cleen en Ilija Tomanic-Trivundza.