In de jaren 1960 leidden massale verstedelijking en religieuze
vernieuwing tot een nieuw type kerkgebouw: een open en informele
ruimte die snel en goedkoop moest worden opgetrokken. Daartoe
werden nieuwe bouwmaterialen en -methoden gebruikt (b.v.
gelamineerde houten balken, voorgespannen betonbalken of stalen
'space frames'), die vaak bloot werden gelaten als een expliciet teken
van moderniteit. Zo werd de dakstructuur het kenmerkende element
van deze nieuwe kerken, zowel in hun exterieur als in hun interieur.
Vandaag is het dak hun Achilleshiel: aangezien het voortbestaan van
kerkgebouwen steeds meer afhangt van hun vermogen zich aan te
passen aan nieuwe functies, worden ze vaak gerenoveerd zonder
achting voor hun culturele betekenis, architecturale kenmerken en
erfgoedwaarde. Gebruikmakend van methoden, concepten en ideeën
uit de bouwgeschiedenis, conserveringstheorie, bouwpathologie en
adaptief hergebruik, en via een combinatie van historische analyse,
case-study onderzoek en research-by-design, zal dit project tonen
hoe structurele innovatie heeft bijgedragen tot de typologische
vernieuwing van kerkgebouwen in het naoorlogse tijdperk;
traditionele erfgoedcriteria herinterpreteren; en specifieke expertise
ontwikkelen die de diagnose en remediëring van materiële defecten
in hun dakstructuren mogelijk maakt. Zodoende zal het essentiële
aanwijzingen opleveren voor de aanpassing van de naoorlogse
parochiekerk aan de technische en functionele uitdagingen van de
toekomst