Beeld-spraak en lichamelikheid in het postmodernisme.

In de huidige stroom van postmoderne teksten vallen minstens twee dingen op. Ten eerste lijkt een postmoderne tekst een autonoom taalspel omdat er geen verhaal meer wordt verteld en omdat de sociale werkelijkheid geen rol meer lijkt te spelen. Ten tweede staan die teksten bol van de lichamelijkheid, zowel thematisch als stilistisch.Het project wil die twee kenmerken verbinden en zo tonen dat de ' interne' eigenheid van de postmoderne literatuur hand in hand gaan met de' externe' sociale context. Daartoe wordt gebruik gemaakt van twee post-structuralistische denkers , de socioloog Pierre Bourdieu ( die de tekst via het lichaam met de sociale context verbindt) en de psychoanalyticus Jacques Lacan ( die de tekst ziet als een metaforisch lichaam ). Een combinatie van die twee opvattingen bestudeert de tekst als een metaforisch lichaam dat in zijn lichamelijke beeldspraak verwijst naar de sociale werkelijkheid. De theoretische benadering wordt toegespitst op twee domeinen: proza en theater. Het theater praat niet alleen over maar ook met het lihaam, en wordt steeds opgevoerd binnen een concrete metaforiek te bestuderen en te vergelijken met de tekst.