Het modelleren van de zuurstofisotopenbalans van de Groenlandse en Antarctische ijskap tijdens het midden-Plioceen

Perioden in het geologische verleden kunnen concrete voorbeelden bieden
van hoe onze toekomstige wereld eruit zal zien. De Mid-Piacene Warme
Periode (MPWP; ~3,3-3 Ma) – ook wel bekend als de Mid-Pliocene
Warme Periode – is mogelijk de meest recente en beste analogie voor
klimaatverandering op de lange termijn. De gemiddelde temperatuur op
Aarde lag tussen 2,5 °C en 4,8 °C hoger dan in het pre-industriële tijdperk
en de zeespiegel zou tot wel 25 meter hoger zijn geweest. Aangezien
thermische uitzetting beperkt is tot maximaal 2 meter, moet de rest
veroorzaakt zijn door gedeeltelijk smelten van de Groenlandse en/of
Antarctische ijskap. In onze onderzoeksgroep, gespecialiseerd in het
modelleren van interacties tussen de ijskappen en het klimaat, bestuderen
we terugkoppelingsmechanismen in het klimaatsysteem om klimaatveranderingen uit het verleden nauwkeuriger te reconstrueren en
ons toekomstige klimaat te voorspellen. Het doel van dit voorstel is om
de minimale omvang van de Groenlandse en Antarctische ijskappen te
modelleren, met de nadruk op hun bijdrage aan de zeespiegelstijging. De
ijskapmodellen zullen ook een component bevatten om hun
isotopenverhouding te berekenen. De minimale omvang van de
Groenlandse en Antarctische ijskap zal worden bepaald door de
benthische zuurstofisotopengegevens op te splitsen in een component
voor de landijskappen, die wordt berekend in de ijskapmodellen, en een
component voor de temperatuurverandering in de diepzee.