Naar een nieuwe lectuur een nieuwe theorie: de metapoëzie van Jacques Hamelink

Over metaliteratuur bestaat al een aanzienlijke bibliografie. Metafictie, fictie over fictie, werd reeds uitvoering bestudeerd door literatuurwetenschappers als Currie, Hutcheon, Scholes en Waugh. Metatheater, theater, is al grondig onderzocht door vorsers als Abel, Hornby en Schmeling. In de theorievorming over metaliteratuur bestaat echter één grote lacune. Over metapoezie bestaan bitter weinig literatuurwetenschappelijke bronnen. In de literatuurstudie is eveneens sprake van een groot gebrek. Het is in de hedendaagse kritiek bijaonder stil rond de poëzie van Jacques Hemelink. In de laatste twintig jaar is er op journalistiek en op academisch niveau haast niets over zijn werk verschenen. Nochtans is Hamelink, zoals onlangs nog werd bevestigd in een enquete van Poëziekrant, één van de beste dichters na 1945. In dit onderzoek worden deze 2 ondergewaardeerde onderwerpen met elkaar verbonden. Wij zullen de poëzie van Jacques Hamelink bestuderen vanuit een metapoëtische ooghoek.