Neuromusculaire vermoeidheid bij personen na een beroerte: Inzicht in de centraal-perifere interactie en het therapeutisch potentieel van tACS

Neuromusculaire vermoeidheid (NMF), een door inspanning veroorzaakte afname van spierkracht,
belemmert revalidatie en fysieke onafhankelijkheid na een beroerte. Hoewel de interactie tussen de
hersenen en spieren essentieel is voor het behouden van motorische prestaties, blijft onduidelijk hoe
centrale (hersen) en perifere (spier) componenten van NMF zich ontwikkelen na een beroerte. Het
gebruik van elektro-encefalografie (EEG) en elektromyografie (EMG) biedt een krachtig kader om te
onderzoeken hoe neurale en motorische veranderingen bijdragen aan NMF, wat diepere inzichten
verschaft in de manifestatie ervan. Transcraniële alternerende stroomstimulatie (tACS) moduleert
corticale ritmes door neurale oscillaties te beïnvloeden, een veelbelovende strategie die NMF na een
beroerte zou kunnen vertragen of verminderen. Hoewel tACS potentieel heeft getoond in het
bevorderen van motorisch herstel en functionele connectiviteit, blijven de effecten ervan op NMF nog
onverkend. Tijdens dit project zal ik (1) de eerste meta-analyse uitvoeren om bestaande kennis over
centrale en perifere NMF-veranderingen te synthetiseren, (2) centrale (EEG) en perifere (EMG) NMFcomponenten
onderzoeken bij personen na een beroerte versus gezonde individuen, en (3) de
effecten van tACS op NMF nagaan. Mijn onderzoek vult fundamentele kennishiaten over de
mechanismen van post-beroerte NMF en verkent het de potentie van neuromodulatie als middel om
revalidatie en functioneel herstel te optimaliseren.