De ontsluiting van het wetenschappelijk potentieel van de Belgica bergen, Oost-Antarctica.

De Antarctische omgeving vormt een van de laatste grenzen in de wetenschappelijke exploratie. Gedurende meer dan 10 jaar heeft het consortium VUB-ULB-RBINS-NIPR zich toegelegd op het bepalen van de oorsprong en de evolutie van zowel gesteenten (terrestrisch en buitenaards [ET]) als ijs in de nabijheid van het Belgische Princess Elisabeth-station (PEA) in het Sør Rondanegebergte (SRM) door een sterk interdisciplinaire aanpak toe te passen. Deze methodologie heeft geleid tot het terugvinden van meer dan 1300 meteorieten uit blauwe ijsvelden, het terugvinden van ~50.000 microscopische ET-deeltjes uit sedimentaire afzettingen op grote hoogte (waaronder micrometeorieten, brokstukken van luchtaanvallen en inslagresten), en het bepalen van de geologische en blootstellingsgeschiedenis van rotsen, morenen en ijs in dit gebied. Samen hebben de rots- en ijsmonsters een verbazingwekkende schat aan informatie ontsloten over de
oorsprong van het zonnestelsel, de vorming van planeten, klimatologische omstandigheden in het verleden en de vorming en blootstelling van regionale geologische en glaciologische kenmerken (bv. [1-5]).

De tijd is nu gekomen om de activiteiten van ons consortium uit te breiden naar het Belgicagebergte, waarvan het wetenschappelijk potentieel tot op heden grotendeels onbenut blijft. Deze geïsoleerde bergketen van ongeveer 16 km lang ligt ~100 km ten oosten-zuidoosten van het SRM. Het werd genoemd door de Belgische Antarctische Expeditie in 1957-1958 onder G. de Gerlache, en alleen de noordelijke range van deze bergketen
werd eenmaal bezocht tijdens een Japanse Antarctische Onderzoeksexpeditie (JARE) in 1998, met een uitstekend succes voor het vinden van meteorieten in korte tijd (37 meteorieten geborgen in een periode van 3 dagen).